Bookmarks

    WAROWNIE KRAJÓW ISLAMU

    1. zupa_gulaszowa_z_papryka_i_pomidorami_4_-_kopia

    2. W zawojowanych ziemiach istniały zresztą wcześniejsze warownie, głównie bizantyjskie, więc je wykorzystywano. Gdy jednak ekspansja potęgi islamu została w VIII w. zahamowana, gdy z wielkiego imperium kali­fów potworzyły się mniejsze i często skłócone ze sobą organizmy państwowe — trzeba było pomyśleć o zabezpieczeniu zdobyczy, o obronie. Od VIII w. można więc mówić o muzułmańskim bu­downictwie warownym.Czy różniło się ono od europejskiego? Zasadniczo — nie. Po­mijając stronę plastyczną, wyłączność ornamentu abstrakcyjne­go (jakże zresztą pięknego!), co, oczywiście, nie jest tu istotne, warownie krajów islamu nawiązywały dość ściśle do wcześniej­szych rzymskich czy bizantyjskich, podobnie jak późniejsza nieco architektura średniowiecznej Europy. 

    OD BAGDADU PO GRANADĘ

    zupa_gulaszowa_z_papryka_i_pomidorami_4_-_kopia

    Wy­starczy jedynie przypomnieć, że w ciągu stulecia od pierwszych wystąpień Mahometa i jego „ucieczki” z Mekki do Medyny (622 r.) zorganizowane w oparciu o jedność religijną imperium muzułmańskie zawładnęło ziemiami na trzech kontynentach: od słonecznej Andaluzji, poprzez tereny Magrebu, Egiptu, Bliskiego Wschodu, po Indus i stepy Azji Środkowej. Chociaż imperium wkrótce się rozpadło, jednakże poszczególne kalifaty i emiraty, jakie utworzyły się z tego rozpadu, stanowiły jeszcze przez wiele wieków prężne i niekiedy nawet wysoko rozwinięte organizmy państwowe. W ciągu pierwszych dziesięcioleci świat muzułmań­ski — agresywny, wojowniczy, zdobywczy — obywał się właści­wie bez fortec i warowni. Koczownicze plemiona znały niemal wyłącznie walkę w otwartym polu. 

    WOLNIEJSZY ROZWÓJ TECHNIKI

    715x225_ludzie_pracuja_komputery

    Nieporównanie wolniejszy był tam również rozwój techniki. Nic więc dziwnego, że — przechodząc do problemów interesujących — kiedy w Europie formy wysokich murów obron­nych i baszt już w XV—XVI stuleciu ustępują miejsca zupełnie innym rodzajom fortyfikacji, będącym reakcją na coraz skutecz­niejszą ciężką broń palną (artylerię), na Wschodzie podstawowym elementem fortyfikacji nadal (nawet w XVII i XVIII w.) pozo­stają zamki i mury miejskie typu średniowiecznego. Była już zresztą na początku mowa o tym, że właściwie od głębo­kiej starożytności po czasy nowożytne (głównie w Europie) za­sadniczymi elementami fortyfikacji stałej są wysokie mury ob­ronne.